Moje ciało – kocham czy nienawidzę?

Nasze ciało to jedyny dom, w którym spędzamy całe swoje życie. Jeśli nie czujemy się w nim dobrze, staje się dla nas źródłem nienawiści, smutku i wstydu.

W ten sposób, zamiast traktować swoje ciało z życzliwością i troską, często stajemy się wobec niego swoim największym wrogiem, a każde spojrzenie w lustro wywołuje kolejną falę samokrytyki:

„To odrażające.”

„Wyglądam jak wieloryb.”

„Niedługo będę się toczyć.”

„Muszę zrobić coś z tym wystającym cielskiem.”

Te autoagresywne komentarze, choć bolesne, stały się codzienną rzeczywistością dla wielu osób, zwłaszcza tych zmagających się z chorobą otyłościową. Jak brak akceptacji własnego wyglądu wpływa na nasze życie, relacje i chęć zadbania o siebie?  

Kiedy nie czujemy się dobrze we własnym ciele, zaczynamy od niego uciekać. Wstydzimy się go, ignorujemy jego potrzeby lub nie potrafimy dostrzec płynących z niego sygnałów:  

• Zamiast wsłuchać się w swoje potrzeby żywieniowe, wrzucamy w siebie to, co smaczne i na chwilę poprawi nam nastrój, np. słodycze. Jedzenie staje się dla nas formą ucieczki i znieczulenia – sięgamy po nie w chwilach stresu, smutku czy frustracji, ignorując to, czy faktycznie jesteśmy głodni; 
• Unikamy patrzenia na siebie w lustrze, bo każda konfrontacja z własnym odbiciem przynosi ból i dyskomfort. Często wolimy nie przyglądać się sobie, bo wstyd i niezadowolenie z własnego wyglądu są zbyt przytłaczające. To prowadzi do sytuacji, w której przestajemy świadomie dbać o siebie. Ignorujemy sygnały zmęczenia, bólu czy potrzeby odpoczynku. Zamiast zatroszczyć się o siebie, działamy na autopilocie, zatapiając się w codziennych obowiązkach i zaniedbując własne potrzeby; 
• Ciągle siebie upominamy, krytykujemy i karcimy za to, jak wyglądamy. Zamiast dawać sobie wsparcie i czułość, traktujemy swoje ciało jak nieprzyjaciela, który zawodzi. Ta nieustanna wewnętrzna krytyka tworzy błędne koło – im bardziej siebie krytykujemy, tym bardziej oddalamy się od prawdziwej troski o siebie. Z czasem może się wydawać, że nie warto już dbać o swoje ciało, bo wcale na to nie zasługujemy.  

Nieprawidłowe relacje z własnym ciałem mają również długofalowy wpływ na nasze funkcjonowanie społeczne. Brak akceptacji siebie przekłada się na trudności w budowaniu relacji – jeśli sami nie potrafimy siebie zaakceptować, trudno nam uwierzyć, że mogą to zrobić inni. Niechęć do własnego ciała nierzadko prowadzi do izolacji i unikania sytuacji, które mogłyby eksponować nasz wygląd – na przykład basen, siłownia czy zwykłe wyjście do sklepu lub spotkanie z przyjaciółmi. Lęk przed tym, że zostaniemy ocenieni przez innych, uznani za mało atrakcyjnych lub wyśmiani, potęguje unikanie sytuacji społecznych.  

Gdy negatywne myśli i emocje związane z wyglądem stają się przytłaczające, warto poszukać wsparcia u specjalisty. Rozmowa z psychologiem może pomóc w zrozumieniu źródeł trudnych emocji oraz w nauce budowania zdrowej relacji z własnym ciałem. Regularna praca nad samoakceptacją i zrozumieniem siebie może prowadzić do większej równowagi emocjonalnej, a także poprawy naszego samopoczucia na codzień.